دلایل ریزش مو: ریزش مو علل مختلفی دارد که مهم ترین و شایع ترین فرم آن چه در آقایان و چه در خانم ها ریزش موی ارثی- هورمونی است که در آن مناطق خاصی از موی سر دچار ریزش می شود. اغلب نواحی جلو و وسط سر درگیر ریزش می شود و درمان این نوع ریزش مو به دلیل ارثی بودن، مشکل و در مواردی غیرقابل درمان است. علل شایع ریزش مو: ۱) کمبود مواد معدنی : شایعترین علت ریزش مو است و شامل کمبود آهن، روی، کلسیم و اسید فولیک است. از بین این مواد کمبود آهن شایعترین آنهاست. توصیه می شود افرادی که خونریزی زیاد دارند و دچار کم خونی هستند حتماً از قرص آهن به مقدار کافی استفاده کنند. مصرف شیر و لبنیات در کسانی که کمبود کلسیم دارند و نیز قرص جوشان کلسیم لازم است. ۲) کمبود ویتامین ها : کمبود ویتامین ها باعث ریزش مو می شود. ۳) شوره سر: شوره سر می تواند موجب ریزش مو شود بنابراین کسانی که از شوره سر رنج می برند باید تحت درمان قرار گیرند تا از ریزش مو جلوگیری گردد. ۴) خشکی پوست سر: در افرادی که پوست سر خشکی دارند و پوست رنگ پریده است خونرسانی خوبی انجام نمی شود و سبب ریزش مو می شود. برای برطرف کردن خشکی پوست سر از روش های زیر می توان استفاده کرد: الف- هر شب انگشت خود را با روغن زیتون آغشته کرده و پوست سر را ماشاژ دهید این عمل باعث مرطوب شدن پوست می شود.ب- ویتامینه کردن مو: این عمل در مطب پزشکان با دستگاه هیدرودرمی انجام می شود.ج- هیدرودرمی پوست سر: با استفاده از دستگاه هیدرودرمی. ۵) علل هورمونی: جزء علل شایع ریزش مو هستند و شایعترین علل آندوروژنیک هاست. ۶) استرس: معمولاً ۳ تا ۵ ماه پس از استرس سیستمیک نظیر زایمان، بیماری طبی شدید، جراحی و استرس روحی مثل افسردگی یا مرگ یکی از نزدیکان، ریزش مو ایجاد می شود. سایرعلل ریزش موی: ۱- خونریزی ناگهانی مثل زایمان ( ۲ تا ۶ ماه بعد از زایمان شروع می شود). ۲- رژیم سخت غذایی و غذای کم پروتئین. ۳- قطع مصرف قرص ضد حاملگی یا استروئید پس از مصرف طولانی در خانم ها. ۴- کمبود پروتئین و بیماری کواشیورکور و ماراسموس. ۵- تغذیه وریدی طولانی و نامناسب در بیمارانی که نمی توانند از راه دهان تغذیه کنند.۶- داروها ( ایندومتاسین، آلوپورینول، جنتامایسین، متوپرولول، ویتامین A ، کاربامازپین، لیتیوم) .۷- فشار و کشش مانند تل، بیگودی، ماساژ و سشوار( شایعترین علت کم پشتی موی سر در جوانان و میانسالان خصوصاً در قدام سر سشوار می باشد). ۸- بیماریها: تب بالا( پنومونی) کم کاری یا پرکاری تیروئید، کم کاری هیپوفیز یا پاراتیروئید. ۹- سوء تغذیه.۱۰- شیمی درمانی: داروهای شیمی درمانی در سرطان و رادیوتراپی.۱۱- جراحات فیزیکی مثل سوختگی، فشار و ضربه. ۱۲- عفونت قارچی.۱۳- عفونت باکتریایی. ۱۴- عفونت ویروسی.۱۵- سرطان پوست .۱۶- خالهای سر .۱۷- بعضی بیماریها مانند آبله مرغان ، سالک ، سیفیلیس. انواع ریزش مو: الف)ریزش موی آندروژنیک: شایعترین نوع آلوپسی نوع آندروژنیک است. در این نوع آلوپسی موهای زخیم ، تیره و بلند تحت تاثیر هورمونهای آندروژن به موهای کم رنگ کوتاه و ظریف و کرکی تبدیل می شوند. این نوع آلوپسی به دو نوع طرح مردانه و طرح زنانه تقسیم می شود و در زیر هر دو آنها توضیح داده می شوند. ۱)ریزش مو طرح مردانه: شایعترین فرم ریزش مو است به صورت اتوزوم غالب به ارث می رسد. در ۴۶ درصد مردان بین سنین ۲۰ تا ۵۰ سال در مناطق پیشانی و گیجگاهی ، اندازه فولیکول موها کاهش و مویی کوتاهتر و نازکتر ایجاد می شود. ریزش مو از حوالی بلوغ شروع و به تدریج افزایش پیدا می کند. ۲)ریزش مو طرح زنانه: ریزش مو در زنان دیرتر شروع می شود. مناطق ریزش موی زنان بیشتر در قسمت میانی و وسط سر است ولی در مردان بیشتر از ناحیه فرونتال( جلوی سر ) شروع می شود. زنان بندرت مثل مردان بطور کامل طاس می شوند. ب)ریزش موی سکه ای: ریزش موی سکه ای یا منطقه ای حدود یک درصد افراد جامعه را درگیر می کند و در خانم ها و آقایان برابر است. در این نوع ریزش، موهای یک ناحیه از بدن نظیر جلوی سر، ابرو، مژه و … به شکل دایره وار شروع به ریزش می کند و معمولاً خودبخود یا با درمان مجدد موها رشد می کند. برخی مواقع این ریزش مو فراگیر می شود و کل بدن را درگیر می کند و درمان، طولانی مدت و مشکل می شود. استرس این وضعیت را تشدید می کند. ج)ریزش مو و کمبود ویتامین: کمبود ویتامینهایی نظیر آهن، روی و بیوتین از علل شایع ریزش مو چه در سر و چه در نواحی ابروها و مژه است. تغذیه به طور کلی نقش مهمی در ریزش مو دارد و در مواردی برای درمان، قرص های مکمل روی و آهن بسیار موثر واقع می شود. رژیم های سخت غذایی نیز زمینه ساز ریزش موهاست. د)ریزش مو بعد از زایمان: پس از زایمان و برقراری تعادل هورمونی بدن، موهای در حال رشد نیز به حالت طبیعی افزایش می یابد، بطوری که در فاصله ۳ الی ۵ ماه پس از زایمان ، مادر دچار ریزش موی نسبتاً شدید و مشخص می شود. اکثر افراد بطور طبیعی روزانه حدود ۵۰ تا ۷۰ تار مو از دست می هند، ولی ریزش مو پس از زایمان به بیش از ۱۰۰ تار در روز می رسد. اگر مادر زایمان سخت و طولانی ای را خصوصاً همراه خونریزی شدید تجربه کرده باشد، این حالت در او تشدید می شود. این ریزش مو نیاز به درمان خاصی ندارد و رشد مجدد و طبیعی مو در عرض ۶ ماه الی یک سال آغاز خواهد شد و تراکم موها به حالت پیش از بارداری برمی گردد. درمان ریزش مو: ۱- برطرف کردن علت زمینه ای ریزش مو مثل درمان کم خونی یا بیماری پرکاری یا کم کاری تیروئید و … ۲- استفاده از محلول مینوکسیدیل: در حال حاضر تنها درمان دارویی پذیرفته شده است. در منطقه فرق سر مفید است. اثر آن به صورت کم کردن ریزش مو و حتی تحریک رویش موی جدید است. با قطع ماینوکسیدیل تمام موهای جدید خواهند ریخت. فقط در مواردی که ریزش مو اخیرا ایجاد شده و کم باشد موثر است( روی طاسی وسیع و طولانی مدت موثر نیست). ۳- استفاده از انواع hair tonic ها و شامپوهای ضد ریزش. ( مراجعه به بخش شامپوها). ۴- استفاده از قرص آهن و کپسول زینک پلاس در صورت کمبود مواد معدنی. ۵- در صورت عدم جواب به درمانهای فوق و ایجاد طاسی درمان شامل جراحی و کاشت مو است. توصیه های تکمیلی: ۱) برای درمان ریزش مو باید علت زمینه ای آن را کشف و درمان کرد. ۲) تغذیه مناسب نقش مهمی در داشتن موهای سالم ایفا می کند و کمبود ویتامینهای ضروری بدن، موجب ریزش موها می شود. ۳) کنارگذاشتن عادات رفتاری نامناسب نظیر بستن سفت موها، استفاده از سشوار بطور مداوم، زیاد شانه کردن و استفاده طولانی مدت از ژل ها، واکس مو و کتیرا می تواند در جلوگیری از ریزش مو موثر باشد. موارد مصرف داروی مینوکسیدیل: کمتر از ۱۰ سال از شروع بیماری گذشته باشد، ناحیه مبتلا کمتر از ۱۰ سانتی متر قطر داشته باشد، وجود حداقل ۲۰ تار مو در هر سانتی متر مربع پوست ورتکس باشد. نحوه استفاده: یک سی سی ( ۱۵ قطره) روی ناحیه مبتلا و خشک بمالد و از شستن سر تا یک ساعت خودداری کند( ماساژ ندهد). شروع اثر درمانی ( کاهش ریزش مو) ۴ ماه بعد و بیشترین اثر درمانی ( ظاهر شدن موهای ترمینال) یک سال بعد ایجاد می شود. توجه: در صورت ازدیاد وزن و یا تورم قوزک پا مصرف مینوکسیدیل قطع شود. عوارض دارو: کاهش فشار خون، قرمزی، پوسته ریزی، خارش و بندرت التهاب پوست سر.

source.saberteb.ir