امروزه نقش درمان هایی همچون پیوند عصبی و ژن درمانی در بهبود بیماران مبتلا به پارکینسون مورد توجه قرار گرفته است. در پیوند عصبی، نورون های تولید کننده دوپامین(که در بیماری پارکینسون کاهش می یابد) در مغز کاشته می شوند. و در مورد ژن درمانی، تغییرات ژنتیکی در نورون های آسیب دیده اعمال می شود و سبب بهبود بیماری خواهد شد. اگرچه پیوند عصبی در این بیماری از سه دهه قبل در حال آزمایش است ولی هنوز اثرات درمانی مورد نظر در این روش بدست نیامده است. اما ژن درمانی در مطالعات انجام شده، امیدوار کننده بوده است، در مقاله ای که در نشریه lancet (یکی از معتبرترین نشریات بین المللی نورولوژی) به چاپ رسیده است، اثر ژن درمانی در بیماری پارکینسون تأیید شده است. در این مطالعه بزرگ، افراد بیمار به مدت 18 ماه تحت درمان با ژن درمانی قرار گرفتند و نتایج مطالعه حاکی از بهبود بیماران و در نتیجه اثربخشی ژن درمانی بود. حال سؤال این است که این درمان از چه زمانی از یک روش مطالعاتی و آزمایشی به یک روند درمانی در افراد مبتلا تبدیل می شود؟ در حال حاضر مطالعات گسترده ای در زمینه عوارض جانبی، خطرات و مزایای آن نسبت به درمان های رایج در حال انجام است و این امید وجود دارد که این درمان نسبت به روش های موجود، جایگزین بهتری باشد. دکتر مصطفی امیری

 source.thelancet.com